आज जब म हाम्रो १० वर्ष लामो प्रेम यात्रालाई फर्केर हेर्छु, मन केवल सम्झनाले मात्र भरिँदैन । यो भावनाहरूको एउटा विशाल सागर बन्छ । जहाँ खुशीका लहरहरूसँगै पीडाका गहिरा धाराहरू पनि बगिरहेका हुन्छन् । यो कथा केवल दुई जनाबीचको प्रेमको कथा होइन, यो संघर्ष, धैर्यता, त्याग, समर्पण र अडिग विश्वासले लेखिएको हाम्रो जीवनको अमूल्य इतिहास हो ।
हाम्रो सम्बन्ध सुरु हुँदा हामीसँग कुनै ठूला सपना थिएनन्, कुनै सुनिश्चित भविष्यको नक्शा थिएन । थियो त केवल साँचो माया, एकअर्कामा अटुट विश्वास, र जुनसुकै परिस्थिति आए पनि सँगै रहने अठोट । ती सुरुवाती दिनहरू कति निर्दोष थिए । लुकेर भेट्ने, सानो कुरामा रमाउने, एकअर्काको सानो ध्यानले पनि संसार जिते जस्तो महसुस हुने । त्यो समय हाम्रो लागि संसार नै फरक थियो, जहाँ केवल हामी थियौं र हाम्रो माया थियो ।
तर समय सधैं एउटै रहँदैन । जीवनले बिस्तारै आफ्नो वास्तविक स्वरूप देखाउन थाल्यो । जिम्मेवारीहरू बढ्दै गए, परिस्थिति कठोर हुँदै गयो, र हाम्रो सम्बन्ध पनि कठिन परीक्षाहरूको मैदानमा उत्रियो । हामीले सँगै सपना त बुनेका थियौं, तर ती सपनालाई बचाइराख्न हामीले धेरै आँधी तूफान पार गर्नुपर्ने रहेछ भन्ने कुरा हामीले विस्तारै बुझ्दै गयौं ।
हाम्रो यात्रामा धेरै बाधा अवरोधहरू आए । कहिले परिवारको असहमति, कहिले समाजको आलोचना, कहिले आर्थिक कठिनाइ, त कहिले परिस्थितिको निर्मम प्रहार । कतिपय अवस्थामा हामीलाई यस्तो लाग्थ्यो संसार नै हाम्रो विरुद्धमा उभिएको छ । मानिसहरूले हाम्रो प्रेमलाई गम्भीर रूपमा लिएनन् । हाम्रो सम्बन्धलाई हाँसोको विषय बनाइयो, खिल्ली उडाइयो, खिस्सी गरियो । यो सम्बन्ध टिक्दैन, यी दुईको भविष्य छैन यस्ता शब्दहरू बारम्बार सुन्नुपर्यो ।
ती शब्दहरू केवल कानमा मात्र ठोक्किएनन्, तिनीहरूले मनमा गहिरो चोट पुर्याए । तर ती सबैभन्दा गहिरो घाउ कसलाई लाग्यो भने मेरी जीवनसाथीलाई । उनले सहनु परेको दुःख, कष्ट, पिर, वेदना र अपमानलाई शब्दमा बयान गर्न सकिँदैन । कहिले आफ्नै मान्छेबाट गलत बुझाइ, कहिले समाजको तिरस्कार, कहिले अनावश्यक आरोप यी सबै उनले मौन भएर सहिन् । धेरै रातहरू उनले एक्लै आँसु बगाइन्, धेरै दिनहरू उनले भित्रैभित्र पीडा बोकिन्, तर बाहिर सधैं मुस्कान देखाइन् । त्यो मुस्कान भित्र कति आँधी लुकेको थियो, त्यो सायद म समेत पूर्ण रूपमा बुझ्न सकिनँ ।
म सँगै हुँदाहुँदै पनि उनको पीडा बुझ्न नसक्नु मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी हो । कहिलेकाहीँ म आफैंलाई दोष दिन्छु—किन म अझ बलियो हुन सकिनँ ? किन म उनको दुःखको ढाल बन्न सकिनँ ? तर उनले कहिल्यै मलाई दोष दिइनन् । उनले कहिल्यै गुनासो गरिनन् । बरु, उनी अझ बलियो भइन्, बरु, उनी अझ दृढ भएर उभिइन् । उनले केवल हाम्रो सम्बन्धलाई जोगाइनन् उनले हाम्रो भविष्यलाई जोगाइन् ।
हामी दुवै संघर्षमा थियौं, तर उनले अलि बढी सहिन् । उनले आफ्नो सपना त्यागिन्, आफ्नो चाहनालाई पछाडि राखिन्, आफ्नो सहजता बिर्सिइन् केवल हाम्रो सम्बन्धको लागि । उनले देखाएको धैर्यता, त्याग र समर्पण मेरो लागि केवल प्रेरणा होइन, जीवनको मार्गदर्शन नै बन्यो ।
हाम्रो सम्बन्ध सधैं सहज थिएन । हामीबीच पनि मनमुटाव भए, साना कुराले कहिलेकाहीँ ठूलो रूप लियो । कहिले बोलचाल बन्द हुने अवस्था पनि आयो । कहिले दूरी बढे जस्तो लाग्यो । तर ती सबै क्षणहरू अस्थायी थिए ।
किनकि अन्ततः हामी फेरि एकअर्कातिर फर्किन्थ्यौं । किनकि हामीलाई थाहा थियो हाम्रो सम्बन्ध केवल भावनाको खेल होइन, यो हाम्रो जीवनको आधार हो । हामीमाथि हाँस्नेहरू धेरै थिए, हाम्रो असफलता हेर्न चाहनेहरू पनि कम थिएनन् । तर हामीले कहिल्यै उनीहरूलाई शब्दले जवाफ दिएनौं, हामीले आफ्नो धैर्यले जवाफ दियौं, हामीले आफ्नो कर्मले जवाफ दियौं, हामीले आफ्नो मायाले जवाफ दियौं । हामीले सँगै सिक्यौं साँचो माया भनेको केवल सजिलो अवस्थामा साथ दिनु होइन, गाह्रो अवस्थामा पनि हात नछोड्नु हो ।
विश्वास भनेको अरूले के भन्छन् भन्ने होइन, हामीले एकअर्कामा के महसुस गर्छौं भन्ने हो । र सम्बन्ध भनेको शब्दले होइन, कर्मले टिक्ने हो । यही अटुट विश्वास, धैर्यता र अनगिन्ती संघर्षहरूको परिणामस्वरूप, २०८२ साल फाल्गुण २४ गते हाम्रो १० वर्ष लामो प्रेम यात्रा एक शुभ (पवित्र) वैवाहिक बन्धनमा परिणत भयो । त्यो दिन केवल विवाहको दिन थिएन, त्यो दिन हाम्रो आँसुहरूको मूल्य थियो, त्यो दिन हाम्रो संघर्षको सम्मान थियो, त्यो दिन हाम्रो मायाको विजय थियो ।
जब हामीले एकअर्काको हात समात्यौं, त्यो केवल एउटा हात मात्रै थिएन । त्यो १० वर्षको कथा, पीडा, धैर्यता र अटुट विश्वासको औपचारिक स्वीकृति थियो । त्यो क्षणमा हामीले केवल विवाह गरेनौं, हामीले हाम्रो सम्पूर्ण यात्रा एकअर्कामा समर्पण गर्यौं । आज हामी नयाँ जीवनको सुरुवातमा उभिएका छौं । अब हाम्रो यात्रा अझ जिम्मेवारीपूर्ण छ, अझ परिपक्व छ, अझ गहिरो छ । तर यसपटक हामी पहिले भन्दा धेरै बलिया छौं । किनकि हामीले जीवनका कठोर पाठहरूसँगै सिकेका छौं ।
किनकि हामीले हार मानेका छैनौं । किनकि हामीले एकअर्कालाई कहिल्यै छोडेका छैनौं । आज म विशेष रूपमा मेरी जीवनसाथीप्रति आभार व्यक्त गर्न चाहन्छु । उनले देखाएको साहस, उनले सहेको पीडा, उनले दिएको साथ, उनले राखेको विश्वास यी सबै बिना सायद आज यो दिन सम्भव हुने थिएन । उनी केवल मेरी जीवनसाथी होइनन् उनी मेरो शक्ति हुन्, उनी मेरो प्रेरणा हुन्, उनी मेरो संघर्षको साथी हुन्, उनी मेरो जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हुन् ।
अन्त्यमा, यो १० वर्षको यात्रा केवल एउटा प्रेमकथा होइन । यो हाम्रो अस्तित्वको आधार हो । यो एउटा यस्तो कथा हो जसले हामीलाई सधैं सम्झाइरहनेछ । साँचो माया सजिलो हुँदैन, तर साँचो माया कहिल्यै हार्दैन । अब हाम्रो अगाडि नयाँ बाटो छ । नयाँ सपना, नयाँ लक्ष्य,
नयाँ जिम्मेवारी, र अझ सुन्दर भविष्य । हामी सँगै छौं, र सधैं रहनेछौं । जति आँधी आए पनि, जति बाधा आए पनि, जति कठिन परिस्थिति आए पनि हाम्रो साथ कहिल्यै टुट्ने छैन । किनकि यो केवल सुरुवात हो । हामी अझ धेरै खुसी बाँड्नेछौं, अझ धेरै सपना साकार पार्नेछौं, र जीवनको प्रत्येक मोडमा हात समातेर अघि बढ्नेछौं । ❤️
लेखक:- अशोक निर्दोष घलान
#10YearsOfStruggle #LoveWins #RespectHerStrength #ForeverTogether
